Na de oorlog kruipen de levenden uit de loopgracht

En keren naar huis, naar de verlaten plek in hun leven

Met de littekens en de medailles aan hun vermoeide lijf

Met de vraag of hun ogen nog zullen worden herkend

Of hun verhaal kan worden geloofd, of ze beter zwijgen

Of ze het bevel mogen vergeten te doden als een man

‍

Na de oorlog worden de lijken geteld, worden ze

Eerbiedig onder applaus ter aarde besteld

Worden de namen met letters in goud geschreven

En zullen liederen over vrede jaarlijks worden herhaald

Bazuinen bazen en heersers over de moed en

Het leven gegeven voor de vrijheid van het vaderland

‍

Leggen de bloemen en kransen bij het nationaal verdriet

Maar tellen ongestoord de oorlogsbuit als hoogste goed

En regeren verder met de hand op het hart

‍

Na de oorlog draait het grut op voor de kosten en het leed

‍