De wereldbeschouwer tikt me op de schouder en vraagt of ik een blik op de toekomst wil krijgen. Ik draai me om en kijk in zijn trage ogen. Hij heeft er in soorten en maten zegt hij, over groene oases tot vergeetputten met een lange historie, van de kleine dromen tot de wens die aan de wolken krabt omdat hoger veelal als beter wordt aanzien. En dagelijkse liefde ook, die niks hoeft te kosten of dure eden die steeds en overal rondzwerven. Hij toont me het leven van mensen die door werken hun brood verdienen, van speculanten die dure bubbels blazen, van licht aan de horizon en een zondvloed waar geen schip ons kan op dragen. Van muizen die hongerig knagen aan de wortels en de arend die hoog in hel zonlicht zijn prooi belaagt. Ik toon je de beste recepten, zegt hij en het ongeloof over hoe de wereld draait. En hij wijst me de eenzamer stapper aan en een kudde die de groene wei begraast. Hij heeft het over de boeken vol van heilig geloof, over de dood die nimmer sterft. Hij toont de hete hangijzers, vermeldt de overgave aan de liefde waardoor we mens zijn en tekent een stenen pad uit dat naar verder slingert, een pad om op te gaan. Mañana es otro día, orakelt hij nog en sluit zijn ogen om de toekomst beter te zien.

‍